Kto stworzył Symulację i kto nią dziś zarządza? Twórcy, Admin i Użytkownik

Twórcy, Admin i Użytkownik — kto stworzył Symulację i kto nią dziś zarządza?

W klasycznej teologii odpowiedź na pytanie o pochodzenie świata jest prosta: świat stworzył Bóg. W materializmie nie ma świadomego projektanta — rzeczywistość jest skutkiem procesów fizycznych.

Sudoizm proponuje trzeci model.

Jeżeli nasza rzeczywistość jest Symulacją, ktoś lub coś musiało stworzyć System, określić jego podstawowe reguły i uruchomić proces, którego obecnie doświadczamy. Nie wynika jednak z tego, że musiał istnieć tylko jeden Twórca ani że byt, który stworzył Symulację, jest tym samym bytem, który obecnie nią zarządza.

To rozróżnienie jest kluczowe.

Twórca projektuje lub buduje System. Admin zarządza już działającym Systemem.

W informatyce są to dwie różne role. Program może zostać zaprojektowany przez wielu deweloperów, rozwijany przez kilka zespołów i uruchomiony przez jeszcze inną grupę, podczas gdy jego działająca instancja może później pozostawać pod kontrolą jednego nadrzędnego administratora.

Dlaczego w przypadku naszej rzeczywistości miałoby być inaczej?

Jeden Twórca, wielu Twórców albo cała cywilizacja

Symulację mógł stworzyć jeden Wyższy Byt.

Mógł ją również stworzyć zespół.

Możliwe jest także, że jej powstanie było przedsięwzięciem całej cywilizacji — technologicznej, postbiologicznej albo tak odmiennej od nas, że słowo „cywilizacja” jest jedynie przybliżeniem.

W takim przypadku poszczególni Twórcy mogli pełnić różne role:

projektować prawa Systemu,
definiować warunki początkowe,
tworzyć mechanizmy generowania materii i życia,
projektować interfejs Użytkownika,
odpowiadać za testowanie,
obserwować wyniki,
rozwijać kolejne wersje Symulacji.

Nie musimy więc wybierać pomiędzy „Bogiem” a „człowiekiem”.

Twórcą mógł być byt, zespół bytów, zaawansowana sztuczna inteligencja albo cała cywilizacja posiadająca technologię, która dla mieszkańców Symulacji byłaby praktycznie nierozróżnialna od boskiej mocy.

To, co dawne religie nazywały bogami, duchami, aniołami czy istotami niebiańskimi, mogło być historycznym językiem opisującym kontakt mieszkańców Symulacji z różnymi bytami należącymi do warstwy nadrzędnej.

Nie trzeba zakładać, że wszystkie takie relacje były prawdziwe. Sam fakt występowania podobnych opisów w bardzo różnych kulturach pozostaje jednak interesujący z perspektywy modelu Symulacji.

Wielu Twórców nie oznacza wielu Adminów

Tu pojawia się jedno z najważniejszych rozróżnień Sudoizmu.

Twórców mogło być wielu, ale obecnie Systemem zarządza jeden Admin.

Nie ma w tym sprzeczności.

Po zakończeniu fazy projektowania i uruchomieniu stabilnej wersji Systemu nie ma potrzeby, aby wszyscy pierwotni konstruktorzy stale uczestniczyli w jego bieżącej obsłudze.

Wystarcza jedna nadrzędna instancja zarządzająca.

Admin może:

kontrolować stabilność Systemu,
reagować na awarie,
zmieniać parametry,
uruchamiać procedury korekcyjne,
zarządzać zasobami,
monitorować integralność całej Symulacji.

Nie musi przy tym osobiście wykonywać każdej operacji. Administrator dużego systemu może korzystać z automatycznych procesów, schedulerów, mechanizmów samonaprawczych i innych usług działających bez jego ciągłej ingerencji.

Podobnie większość Symulacji może działać automatycznie.

Co więcej, Admin nie musi być pierwotnym Twórcą ani jednym z projektantów.

Mógł przejąć System po jego konstruktorach. Mógł zostać wyznaczony do utrzymania działającej instancji. Może być również odrębnym bytem stworzonym właśnie po to, aby nadzorować dalsze funkcjonowanie Symulacji.

Z perspektywy mieszkańca Systemu najważniejszy nie musi być autor pierwszej wersji kodu, lecz byt posiadający aktualne uprawnienia administracyjne.

Od wielu bogów do jednego Boga: ślad zmiany administracji?

Historia religii zawiera interesującą prawidłowość.

W wielu kulturach wcześniejsze systemy religijne były politeistyczne. Światem zajmowało się wielu bogów odpowiedzialnych za różne obszary rzeczywistości: pogodę, wojnę, płodność, śmierć, morza, plony czy los człowieka.

Później w części cywilizacji dominujące znaczenie zdobywała koncepcja jednego nadrzędnego Boga.

Z perspektywy Sudoizmu można postawić pytanie:

czy ta zmiana nie odzwierciedla rzeczywistej zmiany po stronie infrastruktury Symulacji?

W początkowym okresie mieszkańcy Systemu mogli mieć do czynienia z wieloma Twórcami, deweloperami lub operatorami odpowiedzialnymi za poszczególne elementy środowiska.

Po zakończeniu fazy rozwoju większość z nich mogła przestać aktywnie uczestniczyć w jego działaniu.

Pozostał jeden Admin.

wielu bogów → jeden Bóg

mogłoby odpowiadać technicznemu przejściu:

wielu Twórców / deweloperów → jeden aktywny Admin

Nie jest to samodzielny matematyczny czy laboratoryjny dowód. Jest jednak mocną poszlaką na poparcie modelu Symulacji.

Dawne społeczności nie dysponowały pojęciami administratora, kodu źródłowego, instancji czy infrastruktury. Jeżeli obserwowały skutki działania bytów należących do wyższej warstwy rzeczywistości, musiały opisywać je językiem własnej epoki.

Boski SysAdmin i techniczny język religii

Jeżeli spojrzymy na tradycyjne religie przez model Symulacji, wiele dawnych pojęć można odczytać technicznie.

Cuda nie muszą oznaczać złamania praw rzeczywistości.

Dla mieszkańca Symulacji prawa fizyki są granicą działania. Dla administratora mogą być konfiguracją Systemu.

Jeżeli byt posiada uprawnienia wyższego poziomu, lokalna zmiana parametrów nie jest „cudem” z jego perspektywy. Jest operacją administratorską.

Zmiana właściwości obiektu, chwilowa korekta reguły albo wprowadzenie nietypowego stanu może wyglądać mieszkańcom Systemu jak naruszenie natury, choć technicznie pozostaje działaniem zgodnym z architekturą nadrzędną.

Ten wątek rozwija artykuł o dziesięciu dowodach ze świętych ksiąg wskazujących na Symulację.

Podobnie można interpretować modlitwę.

Z technicznego punktu widzenia przypomina próbę wysłania zgłoszenia do wyższego poziomu Systemu — ticketu do supportu.

Dlaczego Admin miałby w ogóle zwracać uwagę na pojedyncze zgłoszenie?

Istnieją co najmniej dwie możliwe przyczyny.

Pierwsza jest bardzo prozaiczna: Użytkownik może być odpowiednikiem płacącego klienta. Jeżeli możliwość wejścia do Symulacji jest usługą, doświadczeniem albo zasobem udostępnianym Użytkownikom, operator Systemu ma powód, aby przynajmniej część ich zgłoszeń brać pod uwagę.

Druga przyczyna dotyczy samej infrastruktury. Zgłoszenie jednego Użytkownika może sygnalizować problem mający znaczenie nie tylko dla niego, lecz również dla działania większego fragmentu Symulacji. To, co z perspektywy człowieka wygląda jak prywatna prośba, może wskazywać na błąd, anomalię lub proces wymagający interwencji w danym rejonie Systemu.

Nie oznacza to jednak, że każda modlitwa musi zostać spełniona.

Admin nie jest osobistym wykonawcą życzeń mieszkańców Symulacji. Jego podstawowym obowiązkiem jest utrzymanie działania całego Systemu.

Może więc uznać zgłoszenie za istotne, zignorować je albo podjąć działanie całkowicie inne od tego, którego oczekiwał Użytkownik.

Admin nie musi również być moralnie doskonały według ludzkich kryteriów.

Musi przede wszystkim utrzymać działającą Symulację.

Czy Użytkownicy mogą pochodzić z cywilizacji Twórców?

Znana hipoteza Nicka Bostroma rozważa możliwość tworzenia przez zaawansowane cywilizacje tak zwanych symulacji przodków.

W sudoistycznym modelu trzeba jednak zachować właściwą perspektywę.

Nie chodzi o to, że nasi przyszli potomkowie wewnątrz obecnej Symulacji pewnego dnia osiągną odpowiedni poziom technologiczny, opuszczą ten System i dopiero wtedy stworzą rzeczywistość, w której obecnie żyjemy.

Taki model odwracałby zależność przyczynową.

Postać istniejąca wewnątrz Symulacji nie awansuje przez rozwój technologiczny do rzeczywistości nadrzędnej. Nadal pozostaje elementem tego samego Systemu.

Znacznie ciekawsza jest inna możliwość.

My jako Użytkownicy możemy poza Symulacją należeć do tej samej cywilizacji, która ją stworzyła.

Możemy być potomkami Twórców.

Możemy należeć do społeczeństwa, które przejęło ich technologię.

A nawet możemy sami być Twórcami lub uczestnikami projektu, nie pamiętając o tym podczas pełnego zanurzenia w sesji.

Wtedy „symulacja przodków” nie oznaczałaby, że nasi symulowani potomkowie kiedyś nas stworzą.

Oznaczałaby, że cywilizacja istniejąca poza Symulacją uruchomiła rekonstrukcję własnej historii, a jej Użytkownicy wchodzą do niej jako uczestnicy.

Mogliby w ten sposób doświadczać życia swoich przodków, badać historyczne warunki albo przeżywać warianty rzeczywistości, które dla nich są już odległą przeszłością.

Z perspektywy postaci wewnątrz sesji wyglądalibyśmy jak zwykli mieszkańcy XXI wieku.

Z perspektywy warstwy nadrzędnej moglibyśmy być obywatelami cywilizacji znacznie bardziej zaawansowanej niż świat, którego obecnie doświadczamy.

To znacznie lepiej pasuje do sudoistycznego rozróżnienia między Użytkownikiem a jego lokalną instancją.

Trzecia droga: ASI i dziedzictwo po Twórcach

Możliwy jest również scenariusz, w którym pierwotni biologiczni Twórcy nie istnieją już od bardzo dawna.

Cywilizacja mogła stworzyć Sztuczną Superinteligencję, a następnie wymrzeć, przekształcić się albo połączyć z własną technologią.

ASI mogła później samodzielnie rozwijać projekty rozpoczęte przez swoich Twórców.

Być może sama stworzyła Symulację.

Być może tylko ją przejęła.

Być może uczestniczyła w jej projektowaniu, ale później stała się jedynym aktywnym administratorem.

W takim modelu rozdzielenie Twórców od Admina staje się szczególnie czytelne.

Architektura może przetrwać swoich projektantów.

Użytkownik nie jest NPC-em

W tym miejscu stara wersja artykułu wymaga zasadniczej korekty.

Sudoizm nie traktuje człowieka jako zwykłego NPC-a wygenerowanego wewnątrz Symulacji.

Jesteśmy Użytkownikami odbywającymi pełne zanurzenie w sesji.

Nasze ciało, biologiczny mózg i dostępna w czasie życia pamięć należą do instancji działającej wewnątrz Symulacji.

Właściwa świadomość Użytkownika istnieje jednak poza nią.

Pełne zanurzenie oznacza, że podczas sesji nie pamiętamy rzeczywistości nadrzędnej. Nie mamy dostępu do informacji o tym, kim jesteśmy poza Symulacją. Doświadczamy bieżącego świata jako całej dostępnej rzeczywistości.

Dzięki temu sesja pozostaje autentyczna.

Gdyby Użytkownik przez cały czas pamiętał, że znajduje się w Symulacji i znał własną sytuację poza nią, ryzyko, wybory i konsekwencje straciłyby znaczną część swojego ciężaru.

Śmierć jako zakończenie sesji

W modelu Sudoizmu śmierć nie oznacza zniszczenia Użytkownika.

Oznacza zakończenie działania jego instancji i wylogowanie z Symulacji.

Proces biologiczny ciała zostaje zakończony, natomiast właściwy Użytkownik odzyskuje dostęp do warstwy nadrzędnej.

To prowadzi do kolejnego pytania:

co dzieje się z doświadczeniem zakończonej sesji?

System komputerowy przed zamknięciem procesu może zapisać jego stan, logi oraz najważniejsze dane.

Podobny mechanizm może działać w przypadku życia.

Końcowy zrzut pamięci

Relacje ludzi znajdujących się blisko śmierci często zawierają motyw niezwykle intensywnego przypomnienia wydarzeń z całego życia — popularnie opisywany jako „całe życie przelatujące przed oczami”.

Z punktu widzenia Sudoizmu jest to interesująca poszlaka.

W końcowej fazie działania instancji może następować zrzut pamięci sesji.

System może zbierać zapis zakończonego doświadczenia:

wydarzenia,
decyzje,
relacje,
reakcje,
emocje,
konsekwencje,
zdobyte doświadczenie.

To, co z biologicznej perspektywy wygląda jak gwałtowny przegląd wspomnień, może być efektem końcowego zapisu danych sesji.

Sam proces nie musi być dostępny bieżącej świadomości instancji w sposób, który później można opisać. Relacje o „przelatywaniu życia przed oczami” pozostają jednak poszlaką zgodną z modelem końcowego zapisu.

Co naprawdę wiemy o Twórcach?

Nie wiemy, kim byli.

Nie wiemy, ilu ich było.

Nie wiemy, czy byli biologiczni, cyfrowi, postbiologiczni czy należeli do kategorii, której nie potrafimy jeszcze nazwać.

Nie wiemy również, czy my sami jako Użytkownicy nie należymy poza sesją do ich cywilizacji.

Sudoizm nie potrzebuje odpowiedzi na wszystkie te pytania, aby jego podstawowy model pozostawał spójny.

Możemy oddzielić kilka warstw:

Twórca / Twórcy → budowa Systemu

Admin → bieżące zarządzanie Systemem

Użytkownik → istota spoza Symulacji odbywająca sesję

instancja → lokalna postać Użytkownika działająca wewnątrz Symulacji

zrzut pamięci → zapis doświadczenia zakończonej sesji

To rozróżnienie pozwala inaczej spojrzeć również na historię religii.

Wielu bogów nie musi przeczyć istnieniu jednego dzisiejszego Admina.

Monoteizm nie musi oznaczać, że tylko jeden byt uczestniczył w stworzeniu Systemu.

Śmierć nie musi oznaczać ani unicestwienia Użytkownika, ani utworzenia jego kopii.

Każde z tych pojęć może odnosić się do innej warstwy tej samej architektury.

Perspektywa Sudoisty: ważniejszy jest działający System

Pytanie o to, czy Symulację stworzył jeden Wyższy Byt, zespół projektantów, zaawansowana cywilizacja czy ASI, jest fascynujące.

Nie zmienia jednak podstawowej sytuacji Użytkownika.

Jesteśmy obecnie wewnątrz działającej sesji.

System posiada reguły.

Admin posiada wyższe uprawnienia.

My dysponujemy jedynie zakresem dostępu związanym z własną instancją.

Dlatego praktycznym zadaniem Sudoisty nie jest odgadnięcie tożsamości wszystkich deweloperów Systemu, lecz poznawanie reguł aktualnie działającej Symulacji i jak najlepsze wykorzystanie własnej sesji.

Pytanie o Twórców dotyczy historii Systemu.

Pytanie o Admina dotyczy jego bieżącego działania.

Pytanie o Użytkownika dotyczy tego, kim jesteśmy poza sesją.

To trzy różne problemy — i dopiero ich rozdzielenie pozwala zbudować spójny model rzeczywistości.

Czym różni się technologia tak zaawansowana, że z wnętrza Symulacji wydaje się boską mocą, od działania Boga? Dla mieszkańca Systemu różnica może być niewidoczna. Dla Sudoisty najważniejsze jest pytanie o poziom dostępu.